БИБЕР 04
Ја нареков Ина. Мајка ми се викаше Алма. Јас се викам Алмина. А таа се вика Ина. Кога вака ќе ги наредам нашите имиња, ми звучат смешно. Како брзозборка. Алма Алмина Ина, алмаалминаина, алмалминаина. Невешт обид со име да се закрпи животот. Ина не ја...
БИБЕР 04
Како што се приближува вечерта, јас се упатувам кон плажата. Во тежок темносив капут, со црна ешарпа и црвена капа, со големи чекори одам до реката, која како во секој миг да ќе се прелее. Ако се случи тоа, ќе мораме да живееме во чамци, што можеби и не би било...
БИБЕР 04
Неговата соба е во делот од куќата што гледа кон соседниот двор. Тоа е најоддалечениот дел од куќата и тоа е добро. Има денови и ноќи кога не го слушам. Тогаш можам мирно да гледам ТВ или да спијам. Телевизорот, за секој случај, го засилувам. Навечер понекогаш...
БИБЕР 04
Секое утро ја полева градината зад куќата. Зад затворените ќепенци ги слушам нејзините чекори, тешките потпетици со кои ја вознемирува блескавата свежина на утрото, нејзините дрски движења. Секое утро таа го нарушува мирот на почетокот на новиот ден. Знам дека...
БИБЕР 04
Елекот е однадвор црн, однапред од рапава, кадифена, одзади од мазна, сјајна ткаенина. Однатре на сивкавата, веројатно некогаш бела заднина има исправени пруги, темносиви, црни и речиси избледени црвени. Има по два мали џеба одлево и оддесно, десетина копчиња....
БИБЕР 04
Држејќи се до онаа дека нема дрво без корен, и Дадо, кога ќе стигнеше, доаѓаше во родниот град. Прошетката по познатите улици никогаш не можеше да му здодее, гледаше во излозите како некогашното дете, љубопитно ѕиркаше во старите и новите локали, седеше на...
БИБЕР 04
Од влошката јајца живеевме петчлено семејство, седум дена. Порано, кога зборот’стечај‘ стануваше капитален поим и државната сопственост премина во приватна, таа влошка ја трошев за помалку од еден саат, гаѓајќи ја зградата од која вадев леб. Но пред да настапи...
БИБЕР 04
Тоти ја вдиша пареата од чајот од шумски плодови и гласно воздивна за да може целиот свет да го слушне. Го потопи чајното колаче до половина и педантно го вшмука под мустаќите, топејќи го една минута, дваесет и една секунда и десет стотинки. Имаше совршени...
БИБЕР 04
– Ехеееееј, Ѓорѓооо! Или некој го повика или му се причини. Можеби некој од неговите, пребегани преку Дрина, во овој миг го изговорил неговото име, а тоа телепатски му одекна во ушите додека се мислеше како да доскокне до цивкањето, а да не ја огреши душата. Не...
БИБЕР 04
Тој ден ѝ се виде многу стар. Целото лице како да му се пресели надолу. Вадеше некои хартии, пушеше и пепелта паѓаше насекаде по станот, како снег. Нејзиниот господар Бојков беше во право – човекот кој живее со куче си личи со своето животно, дури и мирисаат...
БИБЕР 04
Сега Шломо е сам и чека во мракот. На почетокот ги имаше десетмина. Дојдоа во колона низ празната канализациска цевка. На крајот од патот им се испречи пластичен поклопец. Го гризеа на смени, сѐ додека не попушти и не отскокна со тресок во темната утроба на...
БИБЕР 04
Кога зрната ќе ја допрат земјата, сите се сјатуваат. „Тие ја слушаат храната, е. Паметна живина. И никогаш не сум дала Бора да ги коле, туку сама, знам каде треба да пристегнам. Не сеќаваат ништо, само ќе ги пецне. Колку што треба.“ Живка го глода јаболкото...
БИБЕР 04
Слуша чекори на терасата, потоа трескање на влезната врата. Мериша продолжува да ја стега во десната рака белата кралица од шахот изрезбан од абоносово дрво, во левата – црвената свилена марама што ја извадила од шаховската кутија, заедно со фигурите распослани...
БИБЕР 04
1. Признавам, никогаш не ја сакав мајка му. На почетокот ми правеше шубе, потоа гадење. Онака крупна, со сало што се прелева на сите страни, ме потсеќаше на мувлосан сунѓер натежнат од многу вода. Гласот ѝ беше крекав, секогаш за пола октава повисок, а најлоши...
БИБЕР 04
Гледам одозгора како ја шутираат мојата откината глава. Локаат, шутираат, пукаат во небото. Жал ми е за птиците повеќе отколку за мене. Мене овде ништо не ми фали, ни главата што ја носев и што ме водеше. Таму каде што одам, можам и безглав. Ама, уште не...
БИБЕР 03
кога ќе се разбуди. Гласовите што јурат зад батериската ламба ѝ го поткопуваат сонот, како што ракетите во сонот го бушат Алепо. Ненајавено, под земја и целено, додека не ја допрат, божем кришум. Телото ѝ затреперува со почвата, а мермерот под неа шепоти: врне...
БИБЕР 03
Јурумлери, 2019. Во домот на семејството Ристовски наутро секогаш мирисаше убаво. Од кујната допираа мириси на пита, мекици или зелник. Виновникот за тоа ова утро се исправи над своето дело. Жолтеникаво-златната боја ѝ се смешкаше на жената со црвени образи,...
БИБЕР 03
Нашиот зелен стокец остана со рилката закопан во снегот. Орхан беше нервозен и на моето упорно ѕврцкање повторуваше едно, па исто: „Пушти ме, жено, пушти ме, ќе средам.“ Излегов и запалив. Околу мене блескаше само белина. Орхан нешто се обидуваше, го...
БИБЕР 03
I Прва поука од падот: Рацете нема да те спасат. Металното училишно ѕвоно затреперува и ја распарчува тишината. Воздухот трепери од џагорот на децата што излетуваат од училиштето, нивниот вресок се крева до небото и се спојува со кршот од...
БИБЕР 03
„Оди во мајчина ти!“ – одеднаш одекна на перонот. Женски глас. Не беше гласно, но доволно да се пробие низ густиот германски јазик што го исполнуваше воздухот. Тој се сврте во правец на пцовката. Девојката од подот креваше два листа што ѝ паднаа од рацете. Ги...
